Coşkuyla Uçmak

Kadın figürlerim tıpkı benim gibi hayata tutunurken aynı zamanda gökyüzüne uzanıyor.
Onlar ne tamamen yeryüzüne ait, ne de bütünüyle bulutlara…
İkisinin arasında, yani yaşamın tam kalbinde dans ediyorlar.

Kapadokya’nın o masalsı taşlarının üzerinde yükseliyorlar;
çünkü ben kadının gücünü, köklerini toprağa salmış bir dağ gibi sağlam,
ama hayalleriyle göğe uzanan bir varlık olarak görüyorum.

Her renk bir duygunun izidir:
Kırmızı cesareti, mavi huzuru, yeşil umudu, sarı yaşamın kendisini taşır.
O renkleri birbirinden ayıran beyaz çizgiler ise sınır değil;
her kadının kendi iç dünyaları arasındaki geçitlerdir.

Bazıları bu parçalı biçimi “dağılmışlık” olarak görür,
ama ben tam tersine bunu bütünlüğün başka bir formu olarak yorumlarım.
Çünkü biz kadınlar aynı anda hem anne, hem dost, hem savaşçı, hem de hayalperest olabiliriz.
Her bir parçamız farklı bir ışık taşır, ama birlikte baktığında tek bir bütüne dönüşürüz.

Gökyüzündeki balonlar da aslında hayallerimizin ta kendisidir.
Rüzgârla birlikte yön değiştirirler ama hiç düşmezler.
Tıpkı biz kadınlar gibi — rüzgâr hangi yöne eserse essin, biz yine yolumuzu buluruz.

Benim kadınlarım konuşmazlar ama anlatırlar.
Onlar bir figür değil, bir ruhtur; içlerinde binlerce hikâye taşırlar.
Ve bu tabloyla anlatmak istediğim şey şudur:
Uçmak, aslında bir bedensel eylem değil — bir ruh hâlidir.

Kendi iç sesine kulak verdiğinde, korkularını geride bıraktığında,
o coşkuyu hissettiğinde zaten uçuyorsun demektir.
Ben her fırça darbesinde bunu hissediyorum.
Ve inanıyorum ki kadın ruhu, her şeye rağmen, her koşulda yeniden kanatlanmayı bilir.

“Coşkuyla Uçmak” da işte o anın, o içsel özgürleşmenin resmidir.