Ben Çocuk Oldum, Anne

Sadece bazen sessizleşiyor, bazen biraz arka planda kalıyor;
ama bir dokunuşla, bir hatırayla, bir “anne” seslenişiyle yeniden ortaya çıkıyor.

Bu figürü çizerken, onu güçlü ama incelikli görmek istedim.
Kollarını göğe kaldırmış hali, teslimiyet değil; özgürleşme hâliydi.
Sanki geçmişine değil, kendi özüne uzanıyordu.
“Anne” sözcüğünde saklı olan o kocaman duyguyu resmetmek istedim:
Hem sığınma hem yeniden doğma hissini.

Kadının bedeni parçalara ayrılmış gibi görünüyor,
ama o parçalar bir eksiklik değil — hayatın izleri.
Bir kadının içinden geçtiği fırtınaların, yaşadığı dönüşümlerin sessiz tanıkları.
Her bir renk bir duygunun izi gibi:
Mor hüzünle umudu karıştırıyor,
kırmızı direnci anlatıyor,
yeşil yeniden filizlenmeyi fısıldıyor…
Ve sonunda hepsi birleşip bir bütüne dönüşüyor —
tıpkı kadının kendi yaralarını onarıp yeniden ayağa kalkışı gibi.

Uçurtmalar ise o iç çocuğun nefesleri.
Birini bıraktığında bir diğeri göğe yükseliyor;
her biri bir hatırayı, bir dileği, bir mutluluk kırıntısını taşıyor.
O uçurtmalar, kadının içindeki çocukla barışının simgesi aslında.
Yetişkin olmanın ciddiyetine rağmen hâlâ hayal kurabilme cesareti.

Ben bu tabloyu yaparken, renklerle çocukluğuma dönmüş gibi oldum.
Biraz hüzün, biraz huzur… ama en çok kabulleniş vardı içimde.
Çünkü bazen kadın olmak, sadece güçlü durmak değildir;
içindeki çocuğu kucaklayabilmektir de.

“Ben Çocuk Oldum, Anne” derken, yalnızca kendi anneme değil,
hayatın kendisine de sesleniyorum:
“Bak,” diyorum,
“Yine başladım… yine inanıyorum.”

Bu tablo benim için bir dönüş, bir içsel şifa gibi oldu.
Çünkü kadın, her kırıldığında yeniden doğar
ve her yeniden doğuş, içinde mutlaka bir çocuk taşır.