Yıl: 2025
Teknik: Akrilik Üzerine Yağlı Boya
Ölçü: 50 × 70 cm
Bu resim, içimde esen rüzgârın ritmiyle doğdu.
Kapadokya’nın taşları, rüzgârın sesi ve kadınların neşesiyle harmanlandı.
Ben bu tabloyu yaparken, kadının zarafetini değil; zarafetin içindeki gücü,
gücün içindeki sevincini boyadım.
İki kadın, biri ateşin, biri suyun renginde. Aynı rüzgârda salınıyorlar.
Eser Hakkında Daha Fazla Bilgi
Toprağa kök salmışlar ama gökyüzüne aitler.
Birinin eteğinde kırmızının sıcak cesareti,
diğerinde mavinin serin huzuru var.
Birlikte dans ediyorlar: biri düşle, biri gerçekle.
Ve ikisi de aynı coşkudan doğuyor; yaşamın ta kendisinden.
Ayak uçlarındaki pointe’ler yalnızca zarafetin değil, emeğin simgesi.
Kadının gücü, görünmez bir ışık gibi taşınıyor o denge noktasında.
Her hareket, sessiz ama derin bir sevinç taşıyor.
Kadın burada kendini anlatmıyor, yaşamın güzelliğini kutluyor.
Renkler benim için birer duygu dili:
Her ton, kadının başka bir yanını fısıldıyor.
Kimi kırmızı gibi cesur, kimi mavi gibi derin, kimi sarı gibi içten.
Kadın, bu resimde yalnızca figür değil; neşenin, özgürlüğün, umudun kendisi.
Gökyüzündeki balonlar, onun düşünceleri gibi:
Uçuşta, renkli, hafif ve özgür.
Kadın elini uzatıyor onlara ve sanki “Ben de o rüzgârın içindeyim,” diyor.
Çünkü özgürlük, yalnızca uçmak değil;
ayakların yerdeyken bile rüzgârı hissedebilmek.
Benim için bu tablo, bir mutluluğun resmidir.
Kadının gücünü, estetiğini ve yaşam sevincini anlatır.
Ve her bakışta yeniden söyler:
Kadın, hem toprağın sabrıdır, hem gökyüzünün dansı.
O, dünyayı güzelleştiren rüzgârın kendisidir.
